Kategorie
Kuria Diecezjalna Parafia

NIE LĘKAJCIE SIĘ! List pasterski Episkopatu Polski zapowiadający obchody XXI Dnia Papieskiego

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia!

Bóg po stworzeniu świata nie porzucił go i nie przestał troszczyć się o niego. Jako najlepszy Ojciec nieustannie interesuje się życiem swoich dzieci. Widząc w raju samotność Adama powołał do istnienia Ewę. Mężczyzna i kobieta stali się odtąd wzajemnym darem dla siebie. Podkreślając nierozerwalność relacji małżeńskiej, Chrystus nadał jej charakter sakramentalny. W ten sposób poprzez łaskę przychodzi z pomocą ludziom, którzy chcą zbudować trwałą wspólnotę rodzinną.

Obserwacja różnych przejawów zła i doświadczenie cierpienia zdają się jednak przeczyć prawdzie o nieustannej opiece Boga nad człowiekiem i światem. Dziś w ludzkich sercach zamiast postawy zaufania wobec Stwórcy często pojawia się lęk, strach i niepewność. Przeżywając, w łączności z papieżem Franciszkiem, XXI Dzień Papieski wracamy więc do orędzia nadziei, które na początku swojego pontyfikatu przypomniał św. Jan Paweł II. Chrystusowe wezwanie Nie lękajcie się! Papież skierował najpierw do świata, który był wówczas dramatycznie podzielony na dwa bloki polityczno-militarne. To przesłanie przeznaczone było również dla Kościoła, który w wyniku błędnych interpretacji postanowień Soboru Watykańskiego II przeżywał trudne chwile.

Od inauguracji pontyfikatu św. Jana Pawła II minęły już czterdzieści trzy lata. Zmieniły się niektóre źródła lęków i obaw przeżywanych przez ludzi. Jednak niezmienną odpowiedzią na nie jest Dobra Nowina o Chrystusie – Odkupicielu człowieka, który nadaje sens ludzkiemu życiu i przynosi pokój serca. Tę prawdę odkrywamy w Słowie Bożym, na którego kartach odnajdujemy trzysta sześćdziesiąt pięć razy wezwanie Nie lękacie się! Jakby każdego dnia Bóg chciał zapewnić nas o tym, że jest z nami.

I. Chrystus źródłem nadziei w obliczu cierpienia i śmierci

Jesteśmy dzisiaj świadkami cierpienia ludzi na całym świecie z powodu pandemii koronawirusa. Wielu chorych ostatnie chwile swojego życia przeżywało w bólu i opuszczeniu. Nie można zapomnieć o cierpieniu rodzin i przyjaciół, którzy stracili swoich bliskich. Dziś ludzkość zmaga się także z wieloma innymi tragediami. Głód, katastrofy naturalne, utrata dachu nad głową, przymusowa emigracja, handel ludźmi, nałogi i osamotnienie otwierają katalog ludzkich cierpień i tragedii. Każda z nich zdaje się już nawet nie pytać, ale wołać – gdzie jest Bóg?!

Odpowiedzią Boga na pytanie o sens cierpienia jest osoba Jezusa Chrystusa, który jako niewinny wziął dobrowolnie na siebie krzyż naszych grzechów, cierpiał, umarł, ale trzeciego dnia zmartwychwstał. W krzyżu Chrystusa – jak pisze do chorych św. Jan Paweł II – dokonało się nie tylko odkupienie przez cierpienie, ale także odkupione zostało samo cierpienie człowieka (Salvifici doloris, 19). Od Jezusa czerpiemy bowiem nadzieję, że możemy przejść przez doświadczenie cierpienia, zwłaszcza niezawinionego, gdyż na drugiej stronie naszego krzyża przybity jest On. Tylko osobiste spotkanie z Jezusem, przeżyte we wspólnocie wierzących, może dać nam pokój w najtrudniejszych sytuacjach życiowych. Dlatego tak ważna jest Eucharystia i adoracja Najświętszego Sakramentu. Wtedy padając na kolana, niczym Jezus w Ogrójcu, szukamy siły by powstać i podjąć nasz osobisty krzyż.

Nie zrozumiemy do końca dlaczego cierpi człowiek. Wobec cierpienia możemy się albo zbuntować, albo zaufać Bogu, otwierając się na duchową siłę do przejścia trudnego doświadczenia. Tylko bowiem w perspektywie życia wiecznego i tajemnicy zmartwychwstania, o których współczesny człowiek jakby zapomniał, lęk przed chorobą lub śmiercią ustępuje miejsca prawdziwej i najgłębszej nadziei. W ten sposób cierpienie przestaje przesłaniać nam Boga, ale staje się znakiem Jego szczególnej obecności i wezwaniem do naśladowania Chrystusa.

Przekazanie orędzia nadziei, płynącej z Chrystusowego krzyża i zmartwychwstania, należy do nas wierzących. W świecie, w którym zło zdaje się zwyciężać, a nadzieja czasem zanika – apelował św. Jan Paweł II – stawajcie się bliźnimi jedni drugich, tak jak Chrystus stał się waszym bliźnim. Nie odwracajcie wzroku, miejcie odwagę wyjść na spotkanie i uczynić braterski gest, wzorem Szymona Cyrenejczyka, który wspomógł Jezusa w drodze na Kalwarię (Paryż 22 sierpnia 1997 r.). Czasami wystarczy obecność przy osobie cierpiącej i rozmowa. Sąsiedzka pomoc w zrobieniu zakupów, załatwieniu spraw urzędowych lub użyczenie samochodu by pojechać do lekarza. Tak rodzi się wyobraźnia miłosierdzia, o którą apelował św. Jan Paweł II na początku trzeciego tysiąclecia. Dziś przyjmuje ona rozmaite formy pomocy, które szeroko określa się mianem wolontariatu.

Kościół poprzez konkretne dzieła miłosierdzia, jako wspólnota wierzących, przychodząc z pomocą drugiemu człowiekowi staje się świadkiem nadziei i wypełnia Chrystusowe wezwanie Nie lękajcie się! Świetlanym przykładem jest beatyfikowana Matka Elżbieta Róża Czacka założycielka Towarzystwa Opieki nad Ociemniałymi w Laskach. Gdy w wieku 22 lat straciła wzrok, nie skupiła się na swoim cierpieniu, ale zaczęła się uczyć żyć jako osoba niewidoma i poświęciła się innym niewidomym, pomagając im na duszy i ciele. Wraz z Prymasem Tysiąclecia – bł. kard. Stefanem Wyszyńskim, związanym z ośrodkiem w Laskach, pokazują, że w każdych okolicznościach można odkryć bliskość Boga. 

II. Przyszłość budowana na fundamencie Ewangelii

Współcześnie również zagrożenia o charakterze globalnym takie jak konflikty zbrojne, zanieczyszczenie środowiska, demoralizacja czy niewłaściwe wykorzystanie zdobyczy techniki są źródłem lęku i strachu. Reakcją na nie bywa obojętność, postawa rezygnacji w obliczu życiowych zobowiązań oraz ucieczka w wirtualny świat, a nierzadko także w przemoc i używki. Szczególnie niebezpieczne jest to w przypadku ludzi młodych, którzy mogą utracić właściwe ich wiekowi postawy – wierności ideałom, bezinteresowności, otwartości i zaufania.

Wobec tak dynamicznie zmieniającej się rzeczywistości człowiek poszukuje fundamentu, na którym mógłby oprzeć swoje życie. Św. Jan Paweł II wskazuje tu jednoznacznie na Jezusa. «Nie lękajcie się otworzyć serca Chrystusowi» pozwólcie Mu wejść do swojego życia aby (…) osoby, rodziny, narody idąc wiernie za Jezusem Chrystusem odnalazły prawdziwy sens swego życia, oddały się na służbę bliźnim, przemieniały relacje rodzinne, ekonomiczne i społeczne, co z pewnością okaże się dobrodziejstwem dla ojczyzny i dla społeczeństwa (Hawana, 21 stycznia 1998 r.). Budowanie przyszłości na Chrystusie oznacza kierowanie się w podejmowaniu codziennych decyzji zasadami Ewangelii. Wierność im mamy okazać także w obliczu niezrozumienia, a nawet odrzucenia ze strony innych ludzi.

Niedościgłym wzorem zaufania Bogu i wierności Jego woli jest dla nas Maryja. U Niej szukali nadziei i Jej orędownictwa przyzywali św. Jan Paweł II i bł. kard. Stefan Wyszyński. Matce Odkupiciela zawierzali swoje życie i posługę w dramatycznym dla Kościoła i Ojczyny czasie. Dzięki temu zachowali jedność, pomimo wrogich prób rozbicia Kościoła. Maryja przypomina, aby nie tracić nadziei, nawet wówczas, gdy wszystko zdaje się sprzysięgać przeciwko nam. Bóg nigdy nie wypuszcza nas ze swoich dłoni i jeżeli Mu zaufamy przeprowadzi nas przez najtrudniejsze doświadczenia.

III. Nieuzasadniony lęk przed Bogiem

Człowiek jednak paradoksalnie przeżywa również lęk wobec Boga obawiając się, że zostanie mu odebrana wolność poprzez narzucenie mu przykazań i wymagań, które niesie ze sobą Ewangelia. Chrystus nigdy nie ukrywał przed swoimi słuchaczami, że stawia im wysokie wymagania. Jednak w wezwaniu Nie lękajcie się ukazuje, że nie są one ponad możliwości człowieka. Gdy podejmuje je w duchu wiary w Boga odnajduje siłę do tego, aby im sprostać. Co więcej odkrywa, że dopiero wtedy, gdy żyje Ewangelią jest prawdziwie wolny.

Dlatego aktualne pozostaje wezwanie do ewangelizacji św. Jana Pawła II: Nie lękajcie się zaproponować Chrystusa temu, kto Go jeszcze nie zna. Chrystus jest najbardziej wyczerpującą odpowiedzią na wszystkie pytania dotyczące człowieka i jego losu. Bez Chrystusa bowiem człowiek pozostaje nierozwiązaną zagadką. Przeto miejcie odwagę proponować Chrystusa! (Orędzie na VI ŚDM). W tym kontekście tak ważne jest szkolne nauczanie religii, które dzisiaj w wielu przypadkach jest jedyną sposobnością proponowania dzieciom i młodzieży Chrystusa. Stanowi ono niezwykłą szansę nowej ewangelizacji lub pre-ewangelizacji wobec osób nieochrzczonych lub niemających kontaktu z Kościołem. W obliczu wielu negatywnych głosów, nawet w środowisku Kościoła, stanowczo chcemy podkreślić wartość nauczania religii w szkole, które dzięki Janowi Pawłowi II znalazło na powrót swoje miejsce w placówkach oświatowych w 1990 r. Równolegle należy budować katechezę parafialną, która uzupełnia szkolne lekcje religii zwłaszcza w wymiarze mistagogicznym. Młodzież jest tego warta!

IV. „Żywy pomnik” św. Jana Pawła II

Szczególnym znakiem nadziei dla wielu młodych ludzi w naszej Ojczyźnie jest Fundacja „Dzieło Nowego Tysiąclecia”. Co roku swoją opieką obejmuje blisko dwa tysiące zdolnych uczniów i studentów z niezamożnych rodzin, z wiosek i małych miejscowości całej Polski. Niebagatelny wpływ na nasze wzrastanie miała Fundacja – przyznają Kinga i Przemek, absolwenci programu, a przede wszystkim szczęśliwi małżonkowie i rodzice – towarzyszyła nam od lat nastoletnich i zapewniała nie tylko środowisko bogate duchowo, wsparcie materialne, lecz przede wszystkim dobrych ludzi. Dziś tworzymy rodzinę, która będzie przekazywała kolejnym pokoleniom wartości, które wynieśliśmy z Fundacji – wiarę, nadzieję i miłość.

W przyszłą niedzielę, podczas kwesty przy kościołach i w miejscach publicznych, będziemy mogli wesprzeć materialnie ten wyjątkowy, konsekwentnie budowany od 21 lat przez nas wszystkich „żywy pomnik” wdzięczności św. Janowi Pawłowi II. Dziś, w obliczu trudności finansowych wielu rodzin, przez składane ofiary mamy szansę podtrzymać, a niejednokrotnie przywrócić nadzieję w sercach młodych ludzi na lepszą przyszłość i realizację ich edukacyjnych aspiracji dla dobra Kościoła i naszej Ojczyzny. Niech udzielone w ten sposób wsparcie, nawet w obliczu osobistych trudności i niedostatków, będzie wyrazem naszej solidarności i wyobraźni miłosierdzia.

Na czas owocnego przeżywania XXI Dnia Papieskiego udzielamy wszystkim pasterskiego błogosławieństwa. Pasterze Kościoła Katolickiego w Polsce,

Podpisali: Kardynałowie, Arcybiskupi i Biskupi
obecni na 389. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski,
Kalwaria Zebrzydowska, 12 czerwca 2021 r.

Za zgodność:
+ Artur G. Miziński
Sekretarz Generalny KEP

Kategorie
Kuria Diecezjalna Parafia

FILM – Moc Prymasa Tysiąclecia

Według zamysłu twórcy film dokumentalny Jacka Bąka
pt. „MOC PRYMASA TYSIĄCLECIA”
ma trafić pod strzechy, dlatego każdy kto chce może go popularyzować: kopiować, wyświetlać, udostępniać URBI ET ORBI (włącznie z opracowaniem innych wersji językowych).

WYRAZEM WDZIĘCZNOŚCI ZA FILM „MOC PRYMASA TYSIĄCLECIA” mogą być:

  1. Żarliwa oraz szczera modlitwa za twórców o obfite owoce ich ciężkiej oraz ofiarnej pracy
  2. WPŁATY – DOBROWOLNE WYRAZY WDZIĘCZNOŚCI
    (na pokrycie kosztów tego oraz kolejnych przedsięwzięć)
    Każdego kto chce pomóc – prosimy o wpłatę, koniecznie z dopiskiem:
    na cele statutowe FILM O PRYMASIE

    FUNDACJA MUZYKI SAKRALNEJ „CAECILANUM”
    ul. Polna 54 m 68
    00-644 Warszawa
    nr konta w ING Banku Śląskim:
    42 1050 1038 1000 0023 0431 6462
  3. Zaangażowanie w promocję filmu MOC PRYMASA TYSIĄCLECIA

Dystrybucja: LUFCIK PRYMASA
tel. 572 516 329   kontakt@lufcikprymasa.pl ; www.lufcikprymasa.pl
ABY OTRZYMAĆ FILM W ROZDZIELCZOŚCI HD WYSTARCZY SIĘ SKONTAKTOWAĆ JAK WYŻEJ

Kategorie
Info Kuria Diecezjalna

Apel o pomoc dla ofiar powodzi w Europie

Kategorie
Info Kuria Diecezjalna

Studium Muzyki Kościelnej nabór 2021

Diecezjalna Szkoła Muzyczna

Kategorie
Info Info Aktualne Kuria Diecezjalna Parafia

Komunikat Kurii Diecezjalnej

Gliwice, 31 marca 2021 roku

KOMUNIKAT

Powodowani troską o zdrowie wiernych informujemy, że biskupi gliwiccy podczas wczorajszego testu na obecność koronawirusa uzyskali wynik pozytywny.

W związku z powyższym informujemy, że:

  1. Msza Krzyżma Świętego w Wielki Czwartek zostaje odwołana; nowy termin zostanie wyznaczony i podany w późniejszym czasie;
  2. liturgie Triduum Paschalnego sprawowane będą w katedrze gliwickiej zgodnie z planem przez miejscowych duszpasterzy;
  3. biskupi odwołują swoją obecność na Mszach świętych zaplanowanych do dnia 11 kwietnia br.;
  4. wszystkie osoby, które w ostatnich dniach uczestniczyły w liturgiach sprawowanych przez biskupów i miały z nimi bezpośredni kontakt, prosimy o baczną obserwację swojego stanu zdrowia, a w przypadku wystąpienia niepokojących objawów o pilny kontakt z lekarzem;
  5. Kuria Diecezjalna w Gliwicach w dniach 6-9 kwietnia br. nie przyjmuje interesantów; wszystkie sprawy należy załatwiać telefonicznie lub mailowo w godzinach 9.00-13.30; korespondencja mailowa musi zawierać dane nadawcy, korespondencja anonimowa nie będzie przyjmowana;
  6. wszystkim duszpasterzom przypominamy o obowiązku zachowania państwowych wymogów sanitarnych oraz kościelnych wytycznych dotyczących sprawowania liturgii w świątyniach;
  7. apelujemy do wszystkich o rozwagę i stosowanie się do zasad sanitarnych, a także przyjęcie ze zrozumieniem ograniczeń, które w czasie Świąt Wielkanocnych muszą zostać zachowane w świątyniach;
  8. wszystkich prosimy o modlitwę w intencji księży biskupów, wszystkich chorych, służby zdrowia oraz o szybkie ustąpienie panującej epidemii.

ks. Sebastian Wiśniewski
kanclerz Kurii

Kategorie
Info Kuria Diecezjalna Parafia

Transmisje Mszy św. pogrzebowej

Kategorie
Info Kuria Diecezjalna Parafia

UWAGA! limity

Uroczystości Pogrzebowe Śp. Bpa Gerarda Kusza

Z uwagi na sytuację pandemiczną i wynikające z niej limity osób, które mogą znajdować się w świątyniach przypominamy, że w naszej katedrze może przebywać równocześnie 110 wiernych. Biorąc pod uwagę, że najbliższa rodzina zmarłego Ks. Biskupa i specjalni goście posiadający zaproszenia to grupa stanowiąca ok. 40 osób informujemy, że dla pozostałych wiernych podczas Mszy św. pogrzebowej w sobotę o godz. 11.00 będzie dostępnych zaledwie 70 miejsc. Z tej racji usilnie zachęcamy do duchowej łączności z naszą świątynią poprzez transmisję w serwisie Youtube i w gliwickiej TV Imperium, a także do uczestnictwa w pozostałych liturgiach sprawowanych w intencji ks. Biskupa zarówno w naszej katedrze jak i parafiach całej diecezji. Wierni, którzy przybędą na uroczystości pogrzebowe muszą liczyć się z tym, że po osiągnieciu maksymalnej liczby osób służby porządkowe nie będą już wpuszczać kolejnych uczestników do wnętrza świątyni. W związku z powyższym bardzo prosimy o wyrozumiałość i odpowiedzialne podjęcie decyzji o chęci osobistego uczestnictwa w uroczystościach.

Organizatorzy

Kategorie
Info Kuria Diecezjalna Parafia

Uroczystości Pogrzebowe Śp. Bpa Gerarda Kusza

Piątek 19.03.2021

19.00 – Eksporta i Msza św. żałobna za śp. bpa Gerarda Kusza pod przewodnictwem bpa Jana Wieczorka w katedrze gliwickiej. Po Mszy św. rozpocznie się czuwanie modlitewne do 22.00,

21.00 – Nieszpory z oficjum za zmarłych z udziałem duchowieństwa diecezji gliwickiej pod przewodnictwem bpa Andrzeja Iwaneckiego.

Sobota 20.03.2021

9.30 – różaniec w intencji śp. bpa Gerarda Kusza,

10.00 – przemówienia,

11.00 – Msza św. pogrzebowa pod przewodnictwem kard. Kazimierza Nycza w katedrze gliwickiej, homilię wygłosi biskup gliwicki Jan Kopiec,

16.30 – Msza św. żałobna i pochówek na cmentarzu parafialnym w rodzinnych Dziergowicach.

Wszystkie wydarzenia w katedrze gliwickiej będą transmitowane na żywo w serwisie youtube, na kanale katedry gliwickiej.

Kategorie
Info Kuria Diecezjalna Parafia

Odezwa biskupa gliwickiego w związku ze zgonem śp. Księdza Biskupa Gerarda Kusza

„Odszedł Pasterz Dobry”

Drodzy Współbracia w kapłańskim posługiwaniu,
Drogie osoby życia konsekrowanego,
Drodzy Diecezjanie,

Ze smutkiem zwracam się do Was w tej trudnej chwili z wiadomością, że dzisiaj, w poniedziałek dnia 15 marca 2021 r., po długiej i ciężkiej chorobie, przestało bić serce Księdza Biskupa Gerarda Kusza, pierwszego w dziejach naszej Diecezji Gliwickiej biskupa pomocniczego. Zawsze taka wiadomość napełnia uczuciem smutnego zaskoczenia, a także niedosytu, że życie zakończyło się za wcześnie, że pozostała pustka wokół nas i trudno zaakceptować nam taki los. Rozumiemy to, bo w sercach mamy zapisane pragnienie pomyślności i trwania w niekończącej się żywej przyjaźni. Trzeba nam jednak uznać prymat Bożego zrządzenia, że wobec każdego z nas postanowione jest raz umrzeć, a potem sąd (por. Hbr 9,27). A ponieważ „Jako ostatni wróg zostanie pokonana śmierć” (1 Kor 15,26), tak więc nie ma innej drogi, jak tylko przechodzić przez tę ostateczną ziemską bramę, by znaleźć się już po stronie życia, które nigdy się nie skończy.

W tej chwili przed naszymi oczyma trwa biskup Gerard w 82. roku swojego życia. Był synem naszej ziemi. Urodził się w Dziergowicach, na terenie obecnej diecezji gliwickiej. Wykształcony w raciborskim liceum, przygotowanie filozoficzno-teologiczne uzyskał w Wyższym Seminarium Duchownym Śląska Opolskiego w Nysie i w Opolu, które uwieńczył przyjęciem święceń kapłańskich przez posługę biskupa opolskiego Franciszka Jopa dnia 24 czerwca 1962 r. Z chwilą przyjęcia święceń prezbiteratu ks. Gerard stał się niezmordowanym współpracownikiem Dobrego Pasterza Jezusa Chrystusa w sprawowaniu świętych posług sakramentalnych oraz w głoszeniu orędzia zbawczego. Gorliwie włączył się w to dzieło najpierw na obszarze rozległej diecezji opolskiej, a przed 29 laty stanął u boku pierwszego biskupa Kościoła Diecezjalnego ze stolicą w Gliwicach – Jana Wieczorka. Wiadomo nam, którzy byliśmy świadkami wielu przejawów aktywności duszpasterskiej, że przez całe życie, przy każdej okazji, biskup Gerard wprowadzał atmosferę zdolną ubogacać ludzkie umysły nadprzyrodzonymi prawdami. Dzielił się chętnie bogactwem swego ducha oraz intelektu na wiele sposobów. Okazją do tego było nade wszystko spotykanie osób wierzących i niewierzących, głównie podczas wizytacji kanonicznych w parafiach, udzielania sakramentu bierzmowania, w momentach szafarstwa poszczególnych stopni święceń, nadto obecności w ramach licznych jubileuszy parafii, kościołów i ich duszpasterzy. Na drogach jego pasterskiego zaangażowania nie brakowało również rocznic i jubileuszy domów zakonnych i osób życia konsekrowanego. Zawsze w takich chwilach swą moc okazywało głoszone przez biskupa Gerarda żywe i skuteczne Słowo Boże, zapadające w serca i umysły słuchających Go osób. Z tego zaangażowania był znany nie tylko w diecezjach opolskiej i gliwickiej, ale także poza ich granicami. Pracował nadto naukowo, ukończył studia z dziedziny katechetyki, uzyskał doktorat, był wykładowcą w naszym diecezjalnym Seminarium Duchownym, w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, wreszcie na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Opolskiego. Przez długie lata był członkiem Komisji Katechetycznej Episkopatu – dziś nazywanej Komisją Wychowania Katolickiego.

Biskup Gerard w swym długim życiu doczekał wiele pięknych rocznic i jubileuszy, kiedy otaczały Go rzesze wdzięcznych diecezjan i przypominaliśmy Jego biografię i dokonania. W ostatnich miesiącach zauważaliśmy widoczny spadek stanu zdrowia, martwiliśmy się wyczerpywaniem sił fizycznych, ale nie brakowało w Nim żywego ducha. Dziś to bogate posłannictwo zamknęła śmierć. Jednak nasze podziękowanie będzie nadal żywo przypominało o Jego obecności wśród nas na długie dalsze lata.

W tym niełatwym momencie ukazania się mocy Boga-Stwórcy, powołującego utrudzonego Biskupa Gerarda do wiecznego szczęścia, w którym „już odtąd nie będzie, ani żałoby, ani  krzyku, ani narzekania” (Ap 21,4), ogarniam mojego Drogiego Współpracownika w pasterskim posługiwaniu w diecezji gliwickiej braterskim i wdzięcznym poczuciem jedności w poddaniu się woli Bożej w dążeniu do wyznaczonego nam celu. Całą wspólnotę diecezjalną gorąco proszę o modlitwę za naszego Zmarłego Biskupa Gerarda.

     O uroczystościach pogrzebowych będzie wydane odrębne ogłoszenie.

     Gliwice, 15 marca 2021  roku

Wasz biskup
† Jan Kopiec

Kategorie
Kuria Diecezjalna Parafia

List pasterski Biskupa Gliwickiego na Wielki Post 2021 roku

Potrzeba nawrócenia ciągle aktualna

Umiłowani Współbracia w kapłańskiej posłudze wraz z osobami życia konsekrowanego, Siostry i Bracia w Chrystusie!

Dobry Bóg po raz kolejny w naszym życiu okazuje swą dobroć i troskę o nas: daje nam okazję, byśmy nie zmarnowali zaproszenia do trwania w Nim przez mocną wiarę, żywą nadzieję i szczerą miłość. Te niezbywalne wartości i postawy są niezbędne dla każdego z nas, by doświadczyć wielkości dzieła zbawienia świata, dokonanego przez tajemnicę męki, śmierci i zmartwychwstania Syna Bożego. Siłą wielkopostnej drogi, którą rozpoczynamy od posypania głów popiołem, jest prowadzenie każdego z nas do rzeczywistej i autentycznej przemiany w autentycznych braci i siostry w naszym Panu i Zbawicielu. Do takiego pogłębionego odczuwania naszych zobowiązań wobec Stwórcy musimy wykrzesać w naszych sercach i umysłach wdzięczność dla miłosiernego Pana, że nas nie przekreśla z powodu naszych niewierności i grzechów, ale gotów jest w każdym momencie nas przyjąć z powrotem. W tym wyraża się tajemnica nawrócenia, czyli odnalezienia właściwych szlaków, prowadzących nas przez całe życie. Odpowiada to wewnętrznej sile zatroskania o własną doskonałość, by tym sposobem znajdować się zawsze jak najbliżej Chrystusa.

W tym ciągłym poszukiwaniu człowieka inicjatywa wychodzi od Boga, który na wiele sposobów zwraca się do swoich umiłowanych stworzeń. Na tegoroczny Wielki Post Ojciec Święty Franciszek zwrócił się do nas z głęboką refleksją, przybliżającą nam sens wielkopostnego nawrócenia. Stwierdza z naciskiem, że na każdym etapie naszego życia trzeba zaczynać od wzmocnienia swoich fundamentów, czyli wiary, wzywającej nas do przyjęcia Prawdy, tej najdokładniej wyjaśniającej powołanie człowieka do przyjaźni z Bogiem, który jest Miłością. Tylko przez taką bliskość nasze nawrócenie będzie szczere. Bowiem pozostawanie na poziomie nawet szlachetnych gestów, nigdy nie podniesie nas w górę na miarę naszych tęsknot. Bóg przemawia w swoim słowie objawionym, by każdy mógł zapoznać się z odwiecznym słowem, otwierającym na wielkość Boga, który nas kocha. Prawda ta przyjęła postać Chrystusa, „który przyjmując całkowicie nasze człowieczeństwo uczynił siebie Drogą – jak naucza nas papież Franciszek – wymagającą, ale otwartą dla wszystkich, prowadzącą do pełni życia”. Jeżeli dotyka nas lęk przed wysiłkiem, prowadzącym do Boga, to pomocną jest zawsze nadzieja, jako „żywa woda”, pozwalająca nam kontynuować naszą podróż przez życie. Właśnie nadzieja dodaje zawsze energii duchowej, by zwłaszcza „w kontekście niepokoju, w którym żyjemy i w którym wszystko wydaje się kruche i niepewne, umożliwia zwrócenie naszego spojrzenia ku cierpliwości Boga, który nadal troszczy się o swoje stworzenie” – wyjaśnia Ojciec Święty. „Jest to zdążanie do pojednania poprzez siłę przebaczenia w Sakramencie, który znajduje się w samym centrum naszego procesu nawrócenia”. Otrzymując je, możemy dalej ofiarować je innym ludziom, poprzez postawę dialogu i dawaniu pociechy poranionym przez grzech. Jakże to krzepiące, bo pokonujące samotność, poczucie opuszczenia, a obdarowujące braterstwem. Niewiele do tego potrzeba i jak uczy Franciszek – „wystarczy być człowiekiem uprzejmym, który odkłada na bok swoje lęki i pośpiech, aby zwrócić na kogoś uwagę, aby podarować uśmiech, aby powiedzieć słowo, które by dodało otuchy, aby umożliwić przestrzeń słuchania pośród wielkiej obojętności”. W ten sposób umocnieni nadzieją, musimy wykonać już tylko niewielki krok, „by ogarnęła nas miłość, która cieszy się, widząc, kiedy inny wzrasta. Miłość jest porywem serca, który sprawia, że przekraczamy samych siebie i stwarza więź wzajemnego dzielenia się i wspólnej komunii”.

Drodzy w Chrystusie Panu!

W tym patrzeniu na otwierający się czas Wielkiego Postu możemy bez wahania dostrzec niezwykłe wywyższenie naszej natury, podlegającej słabościom. Wysiłek ciągłego nawracania się kształtuje naszą godność, bo jesteśmy warci tylu zabiegów samego Boga względem nas. Warto tego zaufania nie zmarnować. Wystarczy tylko o sobie myśleć z godnością, że każdy z nas zasługuje na otrząśnięcie z brudu, grzechu, przytłaczającej słabości. O tym wiedzieli już w Starym Testamencie wytrawni duchowi przewodnicy, czyli prorocy, wskazujący na wartość postu, modlitwy i jałmużny. Ile przez taką gotowość do dzielenia się szlachetną postawą możemy w sobie wyzwolić! Wracamy przez takie oczyszczenie na prawdziwą drogę naszego dalszego przemierzania świata. W tych dziełach miłości najdokładniej opisujemy stopniowo postępujące nawrócenie. I słusznie, bo to przecież ma być wielkopostny wysiłek, nie pusty znak, który zwiędnie bardzo szybko. Papież Franciszek akcentuje sens tego wysiłku: „Droga ubóstwa i wyrzeczenia (a więc post), spojrzenie i gesty miłości wobec zranionego człowieka (jałmużna) oraz synowski dialog z Ojcem (modlitwa) pozwalają nam wcielić w życie szczerą wiarę, żywą nadzieję i czynną miłość”. Bądźmy wdzięczni za takie poruszenie naszych serc.

Postanówmy, że tegoroczne wielkopostne praktyki potraktujemy jako oczyszczające nas i przywracające poczucie radości, że jesteśmy umiłowanymi stworzeniami Boga. Znajdziemy w Nim sprawiedliwego, lecz zawsze miłującego Ojca, co prowadzić nas będzie do szczerego zaufania w siłę łaski, nawet pośród takich niełatwych doświadczeń, jakie w minionym roku zgotowała nam bolesna pandemia. Jak musieliśmy się otrząsnąć z naszych dotychczasowych przyzwyczajeń, jak może doceniliśmy postawę pokory, by nadal trwać już nie w postawie samolubstwa, ale zauważać wyciągniętą do nas pomocną dłoń lekarza, pielęgniarki, kapłana, naszych bliskich, sąsiada – wszystkich zatroskanych o nasze podstawowe potrzeby. Wykorzystajmy te znaki kierujące nas do bardziej okrzepłej dojrzałości, bo tylko w ten sposób zdołamy wykrzesać niezatarty sens dobrego postępowania w każdym czasie. Dla wzmocnienia naszej wytrwałości na tej drodze podejmijmy zobowiązanie wewnętrzne do ochotnego rozważania Drogi Krzyżowej, Gorzkich Żali i męki naszego Pana, módlmy się jeszcze bardziej gorliwie o nawrócenie grzeszników i ich powrót na właściwą drogę.

Niech rozpoczynający się tegoroczny Wielki Post napełni nas pokojem wewnętrznym z przekonaniem, że wszelkie słabości nasze zostaną pokonane, a my sami będziemy mogli aktywnie zmieniać siebie i świat, w którym żyjemy. Warto to sobie wziąć do serca, by życia nie zmarnować. O siłę woli do podjęcia tego wielkopostnego wysiłku proszę Najlepszego Boga, by nas wspierał swoją łaską. A Jego błogosławieństwo niech nam stale towarzyszy.

Pozostaję z życzeniami obfitych owoców wielkopostnego nawrócenia.

Gliwice, w Środę Popielcową
17 lutego 2021 r.

Wasz biskup
+ Jan Kopiec